شعر گهرو به قلم استاد مرید محمدی گهروئی
«...سال 1353ه ش/1395ه ق/1975 م آغاز دوباره ی تحصیل برای «مرید» بوده که این بار مقطع کارشناسی«زبان وادبیات فارسی»،«دانشگاه ابوریحان بیرونی تهران» ازسوی ایشان انتخاب می شود.پس بدان صوب بار سفر می بندد درحالی که درگذشت پدرمهربانش در سال 1354 ه ش/1396ه ق/1975 م ،باغم غربت درهم آمیخته می شوندتا اوعلاوه براین ها ،پذیرای مرارت های اداره ی امور دیگر اعضای خانواده ی پدری نیز باشد.
پس ازفارغ التحصیلی ازدانشگاه درسال 1357ه ش/1399ه ق/1978 م،«مرید»به«اندیمشک» بازمی گردد تا ادامه ی تدریس درمدارس مختلف آن شهر را بازهم دردست گیردوضمن هم نشینی با شاعرانی توان مدچون «حسین مهرآذین،شاهین دژشکن،اکبربهداروند،عبدالرحمن مهرآذین وابراهیم فراهانی»،در راستای ارتقای سطح دانش ادبی واجتماعی عمومی باهمراهی«حسین مهرآذین»به برگزاری جشنواره های متعددادبی،اجرای نمایش نامه های گوناگون وتاسیس انجمن ادبی متشکّل از دبیران«زبان وادبیات فارسی»شهرستان «اندیمشک» همّت گمارده و هم زمان با آغاز جنگ تحمیلی«عراق علیه ایران» روی کرد تهیه وتنظیم اشعار حماسی در قالب سوگ نامه هاونوحه های مهیّج تکریم گر فعّالیّت های «رزمندگان» در جبهه های مقاومت در برابر تجاوز نیروهای «عراقی»را وجهه ی فعّالیّت های ادبی خویش قرار داد،که ماحصل آن سرایش منظومه هایی با عناوینی چون «آسمان خون گریه کن»،«لشکر پیر خمین،عازم کوی حسین(ع)»می باشد.
درسال 1362ه ش/1404ه ق/1984م برمبنای علقه های ایّام کودکی وخانوادگی،ایشان متقاضی انتقال به «چهارمحال وبختیاری»زادگاه مألوف خویش می گردندوازاین هنگام علاوه بر تدریس درمراکز تربیت معلّم «پسرانه ی شهید محمّدعلی رجایی» و «دخترانه ی شهید محّمدجواد باهنر»ودبیرستان های دخترانه وپسرانه«شهرکرد»ازسال 1363ه ش/1405ه ق/1985 م به همکاری در زمینه ی آموزش «زبان وادبیات فارسی» ومشارکت در راه اندازی انجمن ها ونشریات ادبی، دانشجویی با دانشگاه های «علوم پزشکی،آزاداسلامی وانجمن ادبی عمّان سامانی» می پردازد که ماحصل آن علاوه برفراهم آوری علاقه مندان فراوان به ادبیات«ایران زمین» یادمان نوشته هایی است سرشار ازعاطفه ومهر ازسوی دانش آموزان ودانشجویان علاقه مند به کلاس های پررونق ایشان.
نوشته های زیبایی که طعم معلّمی رادرمزاق این ادیب اریب هرروز شیرین تر می کرد،زیرااواز آن دسته ازآموزگارانی بود که تلاش داشت تا جریان زندگی را دررگ های معنویّت آینده سازان این دیار پرجوش تر نماید. کسی که همواره جمع را برتفریق ترجیح می داده وبه جای تقسیم به ضرب محبّت ها ایمان داشت.
گهرو
بــا خــیـالت بــــر لبـانـم خـنـده دارم روســتـایــم از تـو می باشـد که مانـند بـهـارم روستایم
هر نسیمی کز تو جاری می شود همچون بهاران روز وشب افـزون نماید اعتــبارم روستایم
دل تماشائی ست وقت می نشیند سایه سارت کوچه کوچه باغـهایت لاله زارم روسـتایم
دشـت میـنـو دشت آرامـش فـزای دیـده هامـان بس که باران خورده بر این کشتزارم روستایم
زردیــا سبــز و مــنــاری سبز وهر جا بنگری تو خالی از بی مهری گــرد وغــبارم روستایم
چایلی ، دالگیره و که گردله ، چزغون ، برافتو هست چشم انداز دشت و مرغزارم روستایم
پــره داس و شــرشــری ، تفریحگاه مردمانت باشــد از دوران پیــشــین یادگــارم روستایم
هشت بندی ها شکوه گندمستان عظیمی ست مانده از دوران پیشین در کنارم روستایم
از شکوه باغــهــای نــســه وتــنــگ و برافتــو انعکاس خرمی در سینه دارم روستایم
هر دره باشــد نــشانی از گذرگــاه دلیــــران رادمردان دلیر و جان نثارم روستایم
دره بید ، هفت بندی و پسونده وباغ همائی صد نشان پیداست از باغ وچنارم روستایم
پینه زار وتنگ گــهــــرو جلوه ای دیگر نماید هر که را کو بگذرد از این حصارم روستایم
آن قدر عشق تـو را دارم که در جان وتن من نیست غیراز با تو بودن افتخارم روستایم
کوچه هایت مملو از آهنگ سبز مهربانی جویبارت در تن من جویبارم روستایم
در دلم یاد تو و در دیده ام جای تو باشد نام تو خنیانگر ایل وتبارم روستایم
هفت اولادند اهل این دیار آسمانی بوده ز آغاز تمدن در دیارم روستایم
رووری وقلــعه ممــکایی واولاد سلـیمـان تا ابد فرمانبر هشت وچهارم روستایم
دیگری جمشیدی و محمودی وایل رئیسی مهربان مهربانی ها که باشد غمگسارم روستایم
مابقی فامیل ها وابستگان دیر پایند سالها هجرت نموده در کنارم روستایم
صابری وعسگری وحافظی اقوام دیگر هشت شطرنجی چو گوهر در کنارم روستایم
قوم وابسته فراوان است وناید در شمارش نام بردن را از ایشان اعتذارم روستایم
از وفا مردان دین گستر در این جا هست قومی زآن همه نام آوران یک از هزارم روستایم
کیست تا مدهوش آب چشمه سارانت نباشد تشنه ی یک جرعه زآب خوش گوارم روستایم
از هرنگه بوی قدمت می رسد بر دشت گهرو ناظر پیوسته ی این کوهسارم روستایم
می تراود از نسیم شاخ وبرگ شاخسارت عطر خوی شاعران روزگارم روستایم
کوچه هایت بوی کهگل می دهد در فصل باران عطر مستی آورد در کشت وکارم روستایم
شاخه های تاک تو فانوس شیرین لطافت بر شکر خایی چنین بـــــه دل سپارم روستایم
سنگ گور یادگار از سالهای پیش در تو می نماید قدمت دشمن شکارم روستایم
لاله پرور ، شادی آور ، باده افروز محبت از تو اسباب نشاط وافتخارم روستایم
پارسی طبعان شیرین گوی طنز آور فراوان هست با شیرین زبانی در کنارم روستایم
شیر مردان وفا اندیشه و شب زنده داران جبهه آرایان دشت ولاله زارم روستایم
معدن صد گنج پنهان است در مردان پاکت تارسم بر گنج تو دل بی قرارم روستایم
هرچه گویم از تو بازم می رسد بر دل نویدی نیست ممکن تا صفاتت را شمارم روستایم
ایل مردان هدایتگر تو را دیدم فراوان پند آنان هست همچون گوشوارم روستایم
نان گرم و آب سرد ولذت دنیا شما را این همه از دوست باشد انتظارم روستایم
پایمرد لحظه هایت می شود دل تا ببینی در وفاداری به تو چون استوارم روستایم
هرچه می کوشم تو را بهتر شناسم نیست راهی تا به آرامش رسم دل بی قرارم روستایم
روی من بر دفتر م باز است تا روزی ببینم جمع جمع دوستان هوشیارم روستایم
گر چه از چشمم سفر کردند یارانی وفاجو اتحاد مابقی یاران خود را خواستارم روستایم
من زشهر گهرو آن نعمت سرای مهر یزدان از دیار چهارمحال بختیارم روستایم
نام تو جاوید ویادت زینت افزای دل من از تو شد کاین گونه بر لب خنده دارم روستایم
پای کوبی چون مرید از سینه می کوشد به یادت تا بدانی نیست مثلت افتخارم روستایم
جان من در دامن پاک تو پیدا شد به عالم ز آن سبب در پیش تو آیینه وارم روستایم
هست در دل آرزویم تا بیاید روز آخر جا شود در دامن پاکت مزارم روستایم
خدایار رمضانی