کوچ

می‌روی شاد و دریغ
و نمی‌دانی هیچ
بعد این فاصله‌ها
كمر صبر مرا می‌شكند …

خیر در پیش و سفر بی‌تشویش
توشه راهت گل مریم – سبدی نورانی
كوله بارت مملو – از صداقت… پاكی – از عشق
پیش راهت چمن عاطفه سبز
مَركَبت معجزه‌ی تخت سلیمان بادا
من چه میدانستم سر رفتن داری
من چه میدانستم، سر بیگانگیت در پیش است
ای مسافر:
من كدامین سخنم بوی دلتنگی داشت
یا كدامین شعرم قامت ترد ترا
در سحرگاه شكفتن نستود؟
در سحرگاه صداقت نسرود؟
ای مسافر
سفرت بی‌تشویش …
***
… ای مسافر
سفرت بی، تشویش
برو ای شادترین خاطره‌ی زندگیم
برو ای پاك‌ترین آیه‌ی تقدیس خدا
برو ای چشم خوشت معركه گیر
دست ما نیست كه خود، تقدیر است …

ای مسافر
سفرت بی‌تشویش
تو كه در سردی دی
خبر از باغچه‌ی سبز وفا می‌دادی
و خزان‌ت همه كاجستان بود
- زچه كوچ؟
كوچ تو …
كوچ بهاران خدا را دارد
ناز تبریزی و افرا از توست
بی تو می‌پوسم نرم
بی تو می‌سوزم گرم
و به خاطر بسپار
بی تو من می‌شكنم
بی تو … می‌دانم و می‌دانی خوب
روزهایم شب ظلمانی بی‌پایانیست